Het productieproces van gegoten AlNiCo-magneten is een geavanceerde reeks stappen die metallurgische expertise combineert met precieze engineering om hoogwaardige permanente magneten te creëren. Hieronder volgt een gedetailleerde beschrijving van elke fase in het productieproces:

1. Inleiding tot AlNiCo-magneten AlNiCo-magneten, een legering die voornamelijk bestaat uit aluminium (Al), nikkel (Ni) en kobalt (Co), samen met ijzer (Fe), koper (Cu) en soms titanium (Ti), vormen al sinds hun uitvinding in de jaren dertig een belangrijk onderdeel van de permanente-magneetindustrie. Ze kunnen worden vervaardigd via twee hoofdprocessen: gieten en sinteren, wat respectievelijk resulteert in gegoten AlNiCo-magneten en gesinterde AlNiCo-magneten, elk met verschillende mechanische eigenschappen.

AlNiCo (aluminium-nikkel-kobalt) magneten staan ​​bekend om hun uitzonderlijke oxidatieweerstand, een eigenschap die voortkomt uit hun unieke legeringssamenstelling en microstructurele stabiliteit. Deze eigenschap maakt ze uitermate geschikt voor toepassingen in ve veeleisende omgevingen waar blootstelling aan zuurstof, vocht en corrosieve stoffen onvermijdelijk is. Hieronder volgt een gedetailleerde beschrijving van de oxidatieweerstand van AlNiCo-magneten, met aandacht voor hun samenstelling, weerstandsmechanismen, prestaties in diverse omgevingen en vergelijkende voordelen ten opzichte van andere magneetmaterialen.

De coërciviteit van AlNiCo (aluminium-nikkel-kobalt) magneten is relatief laag vanwege een combinatie van factoren die samenhangen met de materiaalsamenstelling, microstructuur en het gedrag van de magnetische domeinen. Hieronder volgt een gedetailleerde analyse van de redenen waarom AlNiCo-magneten een lage coërciviteit vertonen, met aandacht voor de legeringssamenstelling, verwerkingsmethoden, dynamiek van de magnetische domeinen en praktische implicaties.

De temperatuurcoëfficiënt van AlNiCo (aluminium-nikkel-kobalt) magneten is een cruciale parameter die bepaalt hoe hun magnetische eigenschappen veranderen met de temperatuur. Deze coëfficiënt wordt doorgaans uitgedrukt in termen van de omkeerbare verandering in remanentie (Br) en intrinsieke coërciviteit (Hci) per graad Celsius. Hieronder volgt een gedetailleerde analyse van de temperatuurcoëfficiënt van AlNiCo magneten, met aandacht voor de definitie, typische waarden, beïnvloedende factoren en praktische implicaties.

Het restmagnetisme (remanentie, aangeduid als Br ) van AlNiCo-magneten is een cruciale parameter die hun magnetische prestaties bepaalt. Deze waarde varieert doorgaans van 0,8 T tot 1,35 T (8.000 tot 13.500 Gauss) , afhankelijk van de legeringssamenstelling, het fabricageproces en de structurele oriëntatie. Hieronder volgt een gedetailleerde analyse van de kenmerken, de beïnvloedende factoren en de praktische implicaties:

Het bereik van het magnetisch energieproduct (BHmax) van alnicomagneten varieert aanzienlijk, afhankelijk van het fabricageproces, de legeringssamenstelling en de structurele oriëntatie, en ligt doorgaans tussen 4,45 en 11 MGOe (36-90 kJ/m³) . Hieronder volgt een gedetailleerde analyse van de factoren die dit bereik beïnvloeden en de praktische implicaties ervan:

De dichtheid van alnicomagneten ligt doorgaans tussen de 6,8 en 7,3 g/cm³ , zoals gespecificeerd in nationale normen zoals GB/T 17951 "Algemene technische voorwaarden voor hardmagnetische materialen". Hieronder volgt een gedetailleerde uitleg van de dichtheid van alnicomagneten, inclusief de definitie, beïnvloedende factoren, meetmethoden en een vergelijking met andere magnetische materialen:

Ferrietmagneten, een type niet-metallisch magnetisch materiaal, bezitten unieke magnetische eigenschappen en worden veelvuldig gebruikt in diverse toepassingsgebieden. Dit artikel onderzoekt of de magnetische polen van ferrietmagneten kunnen worden aangepast. Eerst worden de basisconcepten van magnetische polen en ferrietmagneten geïntroduceerd, vervolgens wordt de theoretische basis voor het aanpassen van de magnetische polen besproken, gevolgd door een analyse van verschillende aanpassingsmethoden en de factoren die daarop van invloed zijn, en ten slotte worden de praktische toepassingen van instelbare magnetische polen in ferrietmagneten besproken.

Invoering Ferrietmagneten, een klasse van niet-metallische magnetische materialen bestaande uit ijzeroxiden en andere metaalelementen (zoals mangaan, zink, nikkel, enz.), worden vanwege hun unieke magnetische en elektrische eigenschappen veelvuldig gebruikt in diverse toepassingen. Een belangrijke vraag met betrekking tot ferrietmagneten is of hun magnetische kracht kan worden aangepast. Dit artikel gaat dieper in op dit onderwerp vanuit verschillende invalshoeken, waaronder de principes van het aanpassen van de magnetische kracht, aanpassingsmethoden, beïnvloedende factoren en toepassingen.

1. Inzicht in insertieverlies Invoegverlies kwantificeert de vermindering van het signaalvermogen wanneer een ferriet toroïdale kern in een circuit wordt geplaatst, uitgedrukt in decibel (dB). Het weerspiegelt het vermogen van de kern om elektromagnetische interferentie (EMI) te onderdrukken door ongewenste signalen te verzwakken. De formule voor invoegverlies is:
Invoegverlies (dB) = 20log10 (V met kern / V zonder kern) waarbij Vwithout core de signaalspanning is zonder de kern, en Vwith core de spanning is met de kern ingevoegd.

1. Inleiding tot de BH-curve De BH-curve, ook wel magnetische hysteresislus genoemd, is een grafische weergave van de relatie tussen magnetische fluxdichtheid (B) en magnetische veldsterkte (H) in een ferromagnetisch materiaal. Voor ferrietmagneten is deze curve cruciaal voor het begrijpen van hun magnetische eigenschappen, waaronder remanentie (Br), coërciviteit (Hc), intrinsieke coërciviteit (Hci) en maximaal energieproduct (BHmax). Deze parameters bepalen de prestaties van de magneet in toepassingen zoals motoren, generatoren en luidsprekers.